CISA koppelt retentie van logs aan het doel

U moet per logsoort bepalen hoe lang die logs moeten blijven, op basis van welke incidentvragen die moeten kunnen beantwoorden — niet op basis van een vaste termijn. Een negentigdagennorm voor AI-incidentonderzoek bestaat niet officieel, maar organisaties die die termijn gebruiken omdat het de standaardinstelling is, verliezen bewijs van incidenten die pas maanden later aan het licht komen.

Aan de basis hiervan staat een analyse van 5 november 2026 van logretentie voor AI-incidenten, die betoogt dat bewaartermijnen aan onderzoeksdoel, risico en regelgeving moeten worden gekoppeld, niet aan een vast getal. De analyse gebruikt de CISA Logging Reference Architecture van augustus 2026 als uitgangspunt, waarin drie verschillende opslagfuncties voor detectie, threat hunting, incidentrespons en forensiek worden onderscheiden. In onze inschatting betekent dit dat u niet langer met één retentieknop werkt, maar dat u voor elke logsoort eerst moet vastleggen welke incidentvraag die moet kunnen beantwoorden en hoe lang die logs beschikbaar moeten zijn.

Welke wettelijke minima gelden voor AI-incidentlogs?

De federale baseline uit OMB-memo M-26-14 vereist dat logs minimaal zes maanden actief doorzoekbaar en één jaar opvraagbaar blijven. Voor hoog-risico-AI onder de EU AI Act geldt eveneens een minimum van zes maanden voor automatisch gegenereerde logs onder controle van aanbieder of gebruiksverantwoordelijke. Deze minima gelden onafhankelijk van welke termijn uw systeem standaard gebruikt. Wie onder deze drempel bewaart, loopt een nalevingsrisico dat u moet kunnen rechtvaardigen.

Welke logsoorten moeten verschillende bewaartermijnen hebben?

CISA onderscheidt drie opslagfuncties met elk ander doel. Triage- en detectielogs kunnen korter blijven omdat ze vooral voor real-time respons dienen. Agent-beslissingen, toolcalls, modelversies, prompts en outputs moeten langer beschikbaar zijn omdat zij de reconstructie van onverwacht gedrag mogelijk maken. Evidentiële opslag voor forensiek moet manipulatiebestendig zijn en betrouwbare tijdstempels dragen. U moet daarom per logsoort bepalen: welke incidentvraag moet deze logs kunnen beantwoorden, en hoe lang moet die vraag nog beantwoordbaar zijn?

Welke risico's ontstaan door een vaste negentigdagennorm?

Het grootste praktische risico is niet onderbewaring, maar verkeerde bewaring: triage-logs blijven live terwijl agent- en toolcall-sporen die een onderzoek dragen al zijn weggerouleerd. Omdat AI-incidenten soms pas na maanden opvallen, raakt u bewijs kwijt als normale verwijdering gewoon doorloopt. Dit risico ontstaat precies omdat negentig dagen als standaardinstelling wordt gebruikt zonder te controleren of die termijn voor uw incidentvragen volstaat.

Welke controles moet u kunnen aantonen?

1. Bepaal per logsoort de incidentvraag — documenteer welke incidentvraag elke logsoort moet kunnen beantwoorden en hoe lang die vraag relevant blijft.
2. Stel minimale retentieperioden vast op basis van regelgeving — controleer OMB M-26-14, EU AI Act en andere toepasselijke regelgeving voordat u retentiebeleid vaststelt.
3. Richt een incident-hold in — zorg dat verwijdering automatisch opschort zodra een onderzoek start, zodat bewijs niet verloren gaat.
4. Test manipulatiebestendigheid en integriteit — laat controleren of integriteit, toegang, privacy en herstel in de praktijk werken, niet alleen op papier.
5. Koppel logs aan beslisrecords — zorg dat technische gebeurtenissen en gekoppelde beslissingen van AI-agents beide vastliggen en traceerbaar zijn.

Werktuigen kunnen u helpen logs automatisch in te delen naar opslagfunctie en retentiebeleid toe te passen. Maar de keuze welke incidentvragen u moet kunnen beantwoorden, en hoe lang die antwoorden beschikbaar moeten zijn, blijft uw eigen professionele oordeel. Dat oordeel moet u kunnen rechtvaardigen tegenover een onderzoeker of toezichthouder.